Info

http://gazetto-forever.hi5.com - Send it to your friends

Age

Birthday

November 3

Location

Ch i ang m ai, Thailand

About Me

                    นางสาว ณิชาภัทร เจษฎาพันธ์ , MY SUPER FRIEND ♥
                                                                                   > รักเรานานผ่านไป 5 ปี = )

Interests

Favorite Music

Favorite Movies

Favorite TV Shows

Favorite Books

hi5 Games

Play hi5 Games

Recently played

Mahjong

Scored: 10,658
Top Score: 13,795
Disco Bowling

Scored: 198
Top Score: 198
Mahjong: Toy Chest

Scored: 9,309
Top Score: 9,309
Blockarelli

Scored: 2,415
Top Score: 2,415
Sworbs

Scored: 175
Top Score: 175

Groups

View All Groups

PRC, Gazette World, Gazette ガゼット, CONSTANCIA *, P.R.C Club, ~[Pro]~ Club

Journal

View All 13 Entries Add Comment

หัวใจกระดาษ ♥ : Jun 12, 2009

“ ได้ยินเสียงเพลงเพลงหนึ่งดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง
         ท่วงทำนองหวานเศร้าพร่ำรำพันถึงคนรักที่จากไป...
              แสนไกลพร่ำรำพันถึงชีวิตที่อ้างว้าง...
                 ไม่มีใครและกล่าวย้ำกับคนรักที่จากไป...ว่านานแค่ไหน...
      ก็จะรอกล่าวและย้ำ...กับเขา ทั้งที่รู้ว่าเขา...ไม่มีวันจะได้ยิน ”

ใครหลายคนเคยกล่าวไว้ว่าความเจ็บปวดใดๆก็ตามสามารถเยียวยาได้ด้วย
                                   “กาลเวลา”
ทว่าบางครั้ง...กับบางคน..มันก็ไม่จริงเสมอไปเพราะยิ่งผ่านกาลเวลาเนิ่นนานเท่าไหร่บาดแผลในใจยิ่งฝากร่องรอยอย่างลึกล้ำ...และยากที่จะลืม จริงอยู่ที่ว่าหยดน้ำตาที่เคยพร่ารินเป็นสายอาจเหือดแห้งและหยุดไหลอาจค่อยๆหยุด พร้อมกับการได้รับรู้ถึงความแล้งน้ำใจของใครบางคนอาจค่อยๆเหือดจางพร้อมกับความเย็น...และชา...ของใครบางคนทว่าภาพความทรงจำเก่าๆที่แสนหวานมันไม่เคยลบจางไปไหนและคงไม่มีสิ่งใด จะสามารถลบเลือนมันไปได้และภาพทรงจำเหล่านี้ก็อาจเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ให้คนบางคนได้ยึดเหนี่ยวในเวลาที่หัวใจอ่อนแอเมื่อในบางครั้ง เราเองยังสามารถน้ำตาไหลได้โดยไม่มีเหตุผลเศร้าได้...โดยไม่รู้สาเหตุ มันก็เป็นเรื่องไร้เหตุผลหากภาพเก่าๆ ระหว่างเรากับใครคนหนึ่งใคร...ที่ควรจะไร้ค่าในความรู้สึกกลับเป็นคนที่มีค่าเสมอมา...ในความรู้สึกและเป็นคนที่หัวใจแอบซ่อนเอาไว้ในส่วนที่อยู่ลึกทั้งที่พยายามจะลบ...ทั้งที่พยายามจะลืม...ฉันเองไม่อยากจะกล่าวโทษตัวเองใดๆอีกแล้วมันโหดร้ายเกินไปหากจะพร่ำโทษแต่ตัวเองว่าเป็นคนโง่เขลา


          โง่เขลา...ที่ยังจดจำเรื่องราวที่ควรจะไร้ค่า
                โง่เขลา...ที่ยังจดจำบางคนที่ควรจะลบลืม

                         “ในเมื่อหัวใจไม่ใช่แผ่นกระดาษ
และภาพความทรงจำก็มิใช่เพียงรอยวาดของดินสอเช่นนั้น
                     ...จะให้ลบกันง่ายๆได้อย่างไร...”
     เช่นนี้แล้ว...ทั้งฉัน...และใครอีกหลายคน...
  จึงยังยินดีที่จะ , ,, ยิ้มทั้งน้ำตา ในเวลาที่ภาพทรงจำมีค่าเหล่านั้น
            ได้กระจ่างชัดขึ้นมา... ในบางช่วงขณะหนึ่งของชีวิต